Stage bij het Ubomi Obutsha Centre

Astrid Smets is studente Sociale Readaptatiewetenschappen aan de Universiteit van Leuven-Limburg. In haar studie leert ze meer over de ontwikkeling van kinderen en over het begeleiden van zowel kinderen als hun gezinnen. De afgelopen maanden (vanaf juli tot en met oktober) heeft zij stage gelopen bij het Ubomi Obutsha Centre. Hieronder vertelt ze meer over haar belevenissen.

Deel worden van het Ubomi Obutsha Centre was het mooiste ooit! In het begin ging dit voor mij wat moeilijk, ik had wat tijd nodig om los te komen en me op mijn gemak te voelen, maar in mijn laatste weken ben ik echt enorm gegroeid. Ik durfde vragen te stellen, verantwoordelijkheden nemen en ik kreeg hierover ook complimenten over mijn kwaliteiten (rustig, luisterend oor, geduldig).

Hierdoor mocht ik ook beginnen met tutoring op dinsdag en donderdag. Daarin hielp ik een groepje van 6 kinderen die moeite hadden met wiskunde. Ik ondersteunde hen met hun huiswerk en/of bood extra oefeningen aan. Het was super om deze meisjes te helpen en zo een verschil te maken, hoe klein dat het ook was: wauw! Een meisje huilde tijdens de eerste tutoring, ze niet zo goed Engels, want nodig was om met mij te kunnen praten. Maar in de vier weken vonden we samen onze weg en in de laatste twee weken kwam ze zelfs een extra dag bij mij aan tafel zitten voor hulp. Ze deed ook echt haar best met wiskunde, op het einde vroeg ze zelfs extra oefeningen. Zo mooi om te zien hoe zij is open gebloeid op die korte tijd en hoe ze weer zin kreeg in wiskunde omdat iemand haar gewoon ietsje meer aandacht gaf en wat hielp af en toe.

Maar dat maakte het ook zo moeilijk, want enkele meisjes vroegen me ‘wie gaat ons helpen als jij weg bent?’ en dat heeft me diep geraakt. Er was op dat moment niemand anders die dit kon doen. Het wordt mogelijk wel aan de nieuwe vrijwilligers gevraagd om dit over te gaan nemen. Ik hoop dat dat lukt, want ik vind het moeilijk om los te laten en vraag me af hoe het verder zal gaan.

Wat me in mijn stage verbaasd heeft, waren toch wel de omstandigheden waarin de kinderen leven. Om hier meer over te weten te komen, las ik hun dossiers. Deze moest ik dan toch weer aan de kant leggen, nadat ik er bijvoorbeeld drie gelezen had, omdat het te zwaar werd, te moeilijk. Ik werd daar altijd enorm stil van en het deed heel vaak pijn in mijn hart door alles wat ik las. Ook het ontdekken van de omstandigheden waarin sommige vrijwilligers leven was soms confronterend. Zij komen elke dag naar het centrum, om die kinderen een betere toekomst te geven, ook al hebben ze het zelf niet gemakkelijk. Zij hebben echt een hart van goud!

De hele stageperiode was een ongelofelijke ervaring die me zeker bij zal blijven: de kinderen die niet veel hebben en toch gelukkig zijn; hoe blij ze worden van een knuffel, van een praatje met hen maken of samen dansen… Ook het leren kennen van de vrijwilligers blijft me bij: hun vertrouwen winnen, meer over hen te weten komen, verhalen die ze jou na een tijd komen vertellen omdat je ‘part of the family/team’ bent geworden. Het was allemaal zo mooi!

Tijdens haar stage hield Astrid ook een blog bij. Deze is te vinden op: http://astridsmets.simplesite.com/ Hierbij willen we Astrid bedanken voor het delen van haar verhaal en we wensen haar veel succes in de toekomst!

Reacties gesloten.