Imke 2011

Mijn naam is Imke en ik ben verpleegkundige, in het voorjaar van 2011 ben ik drie maanden vrijwilligster geweest bij het Ubomi Obutsha Centre in Zuid-Afrika.  Hieronder tref je enkele stukken uit mijn blog die ik heb bijgehouden toen ik in Zuid-Afrika was.

Blog 17 mei 2011: Kliniek

Vorige week ben ik samen met de projectmanager naar de kliniek geweest omdat Oyama, een kindje van de educare, door een muis was gebeten. Mijn mond viel open van verbazing. Zijn vinger was dik en pussig. Er werd (nog voordat er naar gekeken was) gezegd dat hij in het ziekenhuis een injectie moest halen.Imke

Na de wond bekeken, verzorgd en verbonden te hebben (ZONDER handschoenen!! )werd er toch ook maar besloten om geen injectie te geven. De reden: de infectie van de vinger was niet erg genoeg..  Nou ben ik blij dat ik dus niet in een kliniek aan het werk ben!!

Deze week ben ik opnieuw met Oyama naar de kliniek geweest. De muizenbeet heeft toch een kleine infectie achter gelaten. Opnieuw werd er luchtig over gedaan in de kliniek. Oyama kreeg een injectie in zijn bil. Het is dat ik vroeg wat de dokter ging doen, anders werd er niets verteld! Zonder uitleg werd Oyama opgepakt en op de behandeltafel gelegd. Zijn broek werd naar beneden getrokken en de spuit werd erin gezet. Natuurlijk begon deze grote bink te huilen. Logisch, hij was 2 minuten geleden nog aan het lachen, spelen en had geen idee wat er ging gebeuren, en wij trouwens ook niet.

Wat mij verbaasd heeft, is dat ik Oyama mocht troosten. De mama haalde hem van de behandeltafel en duwde hem in mijn handen. (Hier is het normaal dat je elke vrouw die ouder is dan jij ‘mama’ noemt, in dit geval was het dus een van de begeleidsters van het project die zelf ook uit het township komt) Geen probleem, lekker een beetje aandacht op een “leuke” manier. Ik heb hem dan ook de hele weg terug naar het project gedragen. Zijn wondje aan zijn vinger moest ik zelf nog verbinden, daar hadden ze in de kliniek geen tijd voor. Dus kreeg ik een goede uitleg. (en niet de mama!!) Het werd nu mijn verantwoordelijkheid, want tja ik ben namelijk een NURSE!!

Blog 18 mei 2011: Een dag later

Vandaag heeft Oyama weer pech, vinger tussen de deur. En jullie mogen drie keer raden welke vinger! Bloeden, huilen en ontroostbaar! Ik wilde naar de kliniek want ik kon het echt niet zelf verbinden. Het was erg ver open en ik vermoedde dat het gehecht moest worden. Maar de mama’s vonden het niet nodig. Als het morgen nog zo aan het bloeden was misschien, maar we waren gisteren ook al met hem naar de kliniek geweest dus nee dat werd echt te veel om vandaag ook te gaan!

Terwijl het om een heel ander probleem ging! Ik heb zijn moeder, of nouja degene die hem op kwam halen, maar even ingelicht maar zij deed ook al zo nuchter. Ik hoop dat ik er naast zat en dat het verder geen kwaad kan. Ik wist niet dat ik me na bijna drie maanden nog zo druk om iets zou kunnen maken!

Terug in Nederland

Ondertussen ben ik alweer 5 maanden in Nederland. Steeds als ik mijn eigen verhalen terug lees, lijkt het of het een ander is die deze verhalen heeft geschreven en toch weet je dat ze waar zijn! Geen woord is gelogen. Als iemand mij nu een ticket zou geven om weer terug te gaan naar Ubomi Obutsha zou ik deze met twee handen aanpakken en een hele grote glimlach op mijn gezicht. Deze mensen maken zoveel in je los. Dit verhaal is toevallig een verdrietige. Er zijn genoeg vrolijke verhalen die vaak naar de achtergrond verdwijnen. De volgende keer zal ik deze dan ook zeker in het daglicht gaan zetten!

Ben je al nieuwsgierig geworden en wil je meer lezen over mijn belevenissen op het project? Kijk dan hier om mijn gehele blog te bekijken.

 

<< Terug naar overzicht

Niet meer mogelijk om te reageren.