Chantal 2010

Vusumsi

Ik ben Chantal en sinds juli 2011 mag ik mezelf orthopedagoog noemen. In 2010 ben ik 3 maanden in Zuid-Afrika geweest, waarvan ik 1 maand vrijwilligerswerk heb gedaan bij het Ubomi Obutsha Centre. Ik voelde me er meteen thuis! De meeste tijd die ik op het project heb doorgebracht, heb ik besteed aan de dagopvang voor de jonge kinderen. Elk beetje aandacht was geweldig voor hen, waardoor je goed kon zien dat ze de aandacht die ze nodig hebben thuis niet krijgen. Het meest indrukwekkende en emotionele moment van mijn tijd in Zuid-Afrika was tijdens een van de huisbezoeken.

Vusumsi, een jongetje van 2, werd al snel een speciaal kindje voor mij. Hij was net nieuw op het project en het jongste kind dat er toen was. De eerste week was hij heel verlegen, huilde vaak en hield zich altijd een beetje afzijdig (toen ik wegging was hij een vrolijk jongetje, dat speelde met de anderen!). Vusumsi was echter vaak niet op het project. Toen we een keer op huisbezoek gingen, heb ik gevraagd of we bij hem langs konden gaan om te kijken of alles in orde was. Toen we bij zijn ‘huis’ kwamen, bleek er niemand te zijn. Niemand wist wanneer en of ze nog terug zouden komen. Het ‘huis’ was een shack gemaakt van golfplaten. Er zat geen deur in, dus we konden gewoon naar binnen. Toen ik daar binnen stond kreeg ik een onbeschrijflijk gevoel over me heen. Hoe kon een jongetje zo vrolijk en lief zijn als hij bij ons was, terwijl hij de rest van zijn tijd in deze omgeving zat? Er was geen vloer, dus er lag alleen zand op de grond, met enorm veel afval en glas. Er lag een matras, er stond een houten stoel en dat was het. Ik kon me niet voorstellen dat dat jongetje hier leefde en wie-weet-wat allemaal meemaakte. Ik werd hier erg emotioneel van. Nog steeds denk ik vaak terug aan dit moment en raakt dit me. Aan de andere kant heeft dit me ook laten inzien dat veel mensen daar, ondanks alle ellende, nog enorm positief zijn! Ze staan positief in het leven, hebben dromen en wensen en maken plezier.

Het Ubomi Obutsha Centre speelt hierbij een grote rol! Het is een mooi project dat veel mensen bereikt en helpt. Zeker de lokale vrijwilligers zetten zich in voor een betere toekomst. Ik hoop dan ook van harte dat zij hun werk nog lang kunnen voortzetten!

Wil je al mijn verhalen lezen? Kijk dan hier!

Update 2011

Onlangs heb ik gehoord dat Vusumsi niet meer naar het project komt. Hij is samen met zijn moeder bij haar nieuwe vriend, in een andere wijk, gaan wonen. Hij wordt daar beter verzorgd dan eerst, door moeders vriend en zijn ouders, en hij gaat elke dag naar een kinderdagopvang. Het zijn natuurlijk nog steeds geen geweldige omstandigheden, maar ik ben blij dat het goed met hem gaat!

 

 

 

<< Terug naar overzicht

Niet meer mogelijk om te reageren.